Gözlərimi yumdum və barmağımı Qərbi Avropanın xəritəsinə yapışdırdım: “Burada tətilə gedəcəyik!”

Küçəyə itaətsiz bir küy qopdu: səs-küylü püskürmə, bizə doğru qaynar. Bu Kanndakı Croisette-də bağlanma vaxtı deyil. Üç nəsil çobanlar və onların itləri tərəfindən idarə olunan bir qoyun sürüsü kottecimizin yanından nəhəng şabalıd ağacının kölgəsinə doğru hərəkət edir. Zənglərinin su kimi kakofoniyası ağcaqanadların zümzüməsini yalnız qəribə səslər kəsənə qədər yavaşlayır. Qoyunlar otlayır, çobanlar mürgüləyir, dağ kəndi yenə də qalır.

Partnyorumla mən Eurostar tərəfindən 24 saatdan az əvvəl yola düşmüşdük, lakin bu yer mənim işlədiyim reklam agentliyindən uzaq bir dünya hiss edirdi.

Biz aylar əvvəl Parisə ucuz biletlər bron etmişdik, oradan qatarla səyahət etməyi planlaşdırırdıq. Gedişimiz yaxınlaşdıqca, İnstaqram həvəsli, lakin buna bənzər bayram fotoşəkilləri ilə dolu görünürdü və keçmişdə atdığım demək olar ki, hər bir TikTok yazısı gizli bir yer vəd etdi ... kəşf edildi.

Beləliklə, sadə bir sınaq keçirdik. Nişanları bağladıq və Qərbi Avropanın xəritəsini açdıq. Bir az aşağı texnoloji təsadüfi qəbul edərək, səyahətimizi şansa buraxmağı seçdik.

Gözlərimi yumdum və söz verdik ki, barmağım hara düşsə, oraya gedəcəyik. Əlimi sehrli çubuq kimi yelləyib işarə etdim, sonra dərindən nəfəs aldım, gözlərim hələ də bağlı idi. Əgər hansısa sənaye çöl ərazisinə düşsək nə olar? Amma bəxtimiz gətirdi. Barmağım Cevennesdəki Saint-Hilaire-de-Lavit kommunasına düşdü, bizim heç eşitmədiyimiz və “Fransada gedəcək yerləri” axtararaq heç vaxt tapa bilməyəcəyimiz bir yer.

Parisdə gecələdikdən sonra üç saatlıq sürətli qatar bizi Monpelyeyə endirdi və orada maşın kirayə verdik. Şəhərin kənarındakı Lidldə yemək üçün dayandıq, bütün səyahət üçün ehtiyat topladıq - səyahətimizin sonunda heç bir mağaza tapacağımızı gözləmirdik. İçəridə qısa bir sürücü və yollar daralmağa və daha seyrək məskunlaşmağa başladı. Onlar dırmaşıb Mərkəzi Massivin bu cənub-şərq küncünə girəndə biz alqoritmlərin xidmət etdiyi bal qablarından çox uzaqda olan Fransanın cənubuna daxil olduq.

Biz hündür dağ aşırımında otlu bir yerə düşdük, orada başqa bir avtomobil dayanmışdı. Gəlmişdik? Biz kottec sahibinin göstərişlərinə əməl edirdik, çünki burada Google Xəritə üçün heç bir siqnal yoxdur, ona görə də bunu söyləmək çətin idi. Təmiz, sərin havada ayaqlarımızı uzadarkən ilk diqqətimizi çəkən sakitlik oldu. Trafik yoxdur, turist yoxdur. Sadəcə sakitlik. Lakin uçan böyük həşəratların ləng vızıltısı və ağcaqanadların cırıltılı xoru bizə bu yerin canlı olduğunu bildirirdi.

Gözümüzü aşağı günəşə dikərək, kiminsə yellədiyini gördük. Ev sahibimiz Guilaine sanki sehrli şəkildə peyda olmuşdu və bizi yoldan bir qədər aşağıda olan kottecə çağırırdı. Biz Les Ayres obasını tapdıq: dəniz səviyyəsindən 800 metr yüksəklikdə, bəlkə də 10 daş binadan ibarət bir qrup. Kobud divarlı yaşayış evləri dar yolun hər iki tərəfində birləşərək dağın onurğası sıldırım meşəyə düşməzdən əvvəl kiçik düzənlikdən maksimum istifadə edirdi. Uzun taxta tente və bəzi açıq masalar kottecimizlə üzbəüz kafe təklif edirdi, lakin bina bağlanmışdı və Les Ayresin yeganə potensial müştəriləri elə bil özümüz və Guilaine idi. O, bizi yaşayış yerinin arxasına, üfüqdə yuvarlanan şabalıdı və şamla örtülmüş dağlara baxan eyvana apardı. Bu, vəhşi görünən, lakin minlərlə ildir ki, əkinçilik, meşəçilik və mal-qaranın mövsümi hərəkəti ilə formalaşmış bir mənzərədir.

Səhəri gün qoyunların və onların gözətçilərinin kölgədə məskunlaşmasına baxanda buranın qədimliyini hiss etdim. Çobanlar sürülərini eyni yolla köçürmüş və çox güman ki, əsrlər boyu eyni şabalıd ağaclarının altında yatmışlar. Ənənəvi əkinçilik təcrübələri qismən burada davam edir, çünki ərazi kristal kimi təmiz dağ axınları ilə zəngindir, yəni cığırlardan keçən heyvanlar heç vaxt içkidən çox uzaqda deyillər. Beləliklə, interneti açmaqdansa, biz drailles kimi tanınan bu qədim treklərin gəzintilərimizə rəhbərlik etməsinə icazə veririk.

Başqa bir insan görmədən, maşın səslərini eşitmədən tərli, gündüz ekspedisiyalarına çıxdıq. Meşələr bizi günəşin ən pis alovundan qorudu, amma bizim küknarımızda